Για εμένα, το Pride αφορά και τους στρέιτ με τον εξής τρόπο: είναι καμάρι μας και τιμή μας να είμαστε σεξουαλικά και ερωτικά όντα με τον τρόπο και τα άτομα που έχουμε εμείς επιλέξει! Ας το φωνάξουμε, ας το γιορτάσουμε!
Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή: Δεν χρειάζεται να με αφορά προσωπικά μια καταπίεση, για να ξέρω πως είναι άδικη. Δεν χρειάζεται να είμαι λεσβία, γκέι, μπάι, τρανς ή κουήρ για να βαδίζω δίπλα σε αυτούς, σε αυτές και σε αυτά που είναι. Αντιστοίχως, δεν χρειάζεται να έχουν σκοτώσει έναν δικό μου φίλο, σύντροφο, γιο, αδερφό χέρια οπλισμένα από τον φασισμό για να ξεσηκωθώ.
Μα, είναι το ίδιο; Ποιος ενοχλεί, πλέον, τα queer άτομα; Ποιος τα εμποδίζει να είναι και να κάνουν ό, τι γουστάρουν; Μήπως να γίνει και για τους στρέιτ μια παρέλαση, μια εκδήλωση, μια μεγάλη πορεία; Αυτά είναι επιχειρήματα που χρόνια εκστομίζονται, γράφονται και αναλύονται ως υποτιθέμενος αντίλογος. Μαζί με την υποτιθέμενα (ή και αληθώς!) κιτς αισθητική του Pride που δεν καλύπτει τα γούστα όλων μας.
Είναι σεβαστό να μην επιθυμεί κάποιο άτομο να συμμετάσχει στο Pride-πάρα πολλοί gay φίλοι μου αρνούνται. Έχουν τους δικούς τους λόγους. Για εμένα, το Pride αφορά και τους στρέιτ με τον εξής τρόπο: είναι καμάρι μας και τιμή μας να είμαστε σεξουαλικά και ερωτικά όντα με τον τρόπο και τα άτομα που έχουμε εμείς επιλέξει. Το Pride έχει χάσει, εσχάτως, μπόλικα καντάρια από την πολιτική του υπόσταση και έχει γίνει περισσότερο πανήγυρις, γεμάτη γκλίτερ, συναυλίες, έξαλλα κοστούμια και χορευτικά άρματα, αλλά δεν καταλαβαίνω ακριβώς πού είναι το πρόβλημα εδώ. Ναι, χρειάζεται η πόλη μια γιορτή χαράς, μια παρέλαση κεφιού-που βέβαια, πίσω του, κρύβει κιλά δακρύων, πιθανώς και αίματος. Δεν ήταν πάντοτε εύκολο να είσαι διαφορετικός, και αυτό είναι καλό να μην το ξεχάσουμε ποτέ ως κοινωνία, για να μην ξαναφτάσουμε στο σημείο να απομονώνουμε ή να κακοποιούμε ή να στοχοποιούμε ανθρώπους που έχουν διαφορετική σεξουαλικότητα από την δική μας.
Όχι, δεν κατεβαίνω στο Pride “γιατί είναι της μόδας”. Δεν το κάνω για τις φωτογραφίες-αν και πάντα, βγαίνουν φοβερές, γιατί περνάμε στ’ αλήθεια καλά. Δεν το κάνω για να είμαι η “καλή στρέιτ φίλη” που θα πάρει τα εύσημα επειδή απλώς δεν είναι ομοφοβική. Κατεβαίνω και φέτος στο Pride, όπως κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια, γιατί με αφορά. Γιατί θέλω να είμαι παρούσα σε κάθε συλλογική πράξη διεκδίκησης ισότητας, αποδοχής και ορατότητας. Γιατί πιστεύω πως τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι παζάρι. Δεν έχουν αστερίσκους. Δεν αφορούν “όσους τα αξίζουν”. Είναι θεμελιώδη. Και είναι για όλους. Είμαι εντελώς χαρούμενη για την κατοχύρωση του δικαιώματος του γάμου των ομόφυλων ατόμων-αλλά ο εντός της κοινωνίας δρόμος αποδοχής είναι ακόμα μακρύς και πιθανά δύσβατος.
Μου φαίνεται σχεδόν αδιανόητο να χρειάζεται να εξηγούμε, εν έτει 2025, γιατί το Pride υπάρχει ακόμη. Γιατί είναι αναγκαίο. ΓΗ περηφάνια για την ταυτότητα και τη σεξουαλικότητα κάποιου/κάποιας/κάποιου δεν είναι αυτονόητη σε έναν κόσμο που σε αναγκάζει να ντρέπεσαι ή να κρύβεσαι. Που σε αποκλείει, σε προσβάλλει, σε απειλεί, σε διαγράφει.
Γνωρίζουμε όλοι εκείνο το ζευγάρι φίλων που δεν μπορούν να κρατηθούν χέρι-χέρι στον δρόμο. Έχουμε ακούσει ανθρώπους να φοβούνται να μιλήσουν στους γονείς τους. Έχουμε διαβάσει (ή ίσως και υπήρξαμε αυτόπτες μάρτυρες!) ανατριχιαστικές καταγγελίες για bullying, για ξυλοδαρμούς, για δολοφονίες. Κι όχι σε άλλες ηπείρους. Εδώ, στα δικά μας πεζοδρόμια, στην Αθήνα, στην Θεσσαλονίκη…Δεν έχω ιδέα τι μπορεί να συμβαίνει στις μικρές επαρχιακές πόλεις και τα χωριά. Όσο συμβαίνουν αυτά, θα είμαι κι εγώ εκεί. Όχι ως σωτήρας. Όχι ως ειδικός. Ως σύμμαχος, ως άνθρωπος.
Βλέπετε, παίρνω το Pride προσωπικά: γιατί όταν έχεις ανθρώπους που αγαπάς και ξέρεις πως έχουν πληγωθεί επειδή απλώς είναι αυτοί που είναι, δεν μπορείς να μένεις βουβός και ουδέτερος. Έτσι πιστεύω, έτσι αισθάνομαι. Δεν γίνεται να πιστεύεις στη δικαιοσύνη “γενικά”, αλλά να κάνεις τα στραβά μάτια όταν η κοινωνία φέρεται άδικα σε μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. Δεν γίνεται να λες ότι είσαι υπέρ της αγάπης, αλλά να κάνεις εξαιρέσεις στο ποιοι αξίζουν να αγαπούν ελεύθερα.
Άσε που είναι και πολύ ωραίο να νιώθεις μέλος μιας πορείας που δεν σου ζητάει να είσαι κάτι άλλο πέρα από ολόψυχα παρούσα. Που δεν σε απορρίπτει επειδή δεν είσαι “μέσα στο γράμμα της ταυτότητας”, αλλά σε καλεί να σταθείς δίπλα. Και όσο πιο πολλοί είμαστε αυτοί οι “δίπλα”, τόσο πιο δύσκολο είναι να αγνοηθούμε.
Θα κατέβω και φέτος. Θα κρατήσω ένα πανό. Θα συγκινηθώ με συνθήματα. Θα περπατήσω με ανθρώπους που μου μαθαίνουν καθημερινά τι θα πει θάρρος, ελευθερία, συνέπεια. Και θα συνεχίσω να το κάνω, μέχρι να μη χρειάζεται πια να παλεύουμε για το αυτονόητο. Ναι, θα έρθει κι αυτή η ημέρα. Υπομονή στους αντιφρονούντες. Και λίγο γκλίτερ στη μούρη, παρακαλώ!
Διαβάστε επίσης
Μαρία Λεμονιά: Ένα μοναδικής φινέτσας dinner με εκλεκτούς καλεσμένους στο Ψυχικό
Η Μποφίλιου μιλά για το πρόβλημα της υγείας της – “Για πολλά χρόνια δεν είχε διαγνωστεί”
Σχετικά Άρθρα
Google News