Βρισκόμαστε στα γραφεία του εκδοτικού οίκου Φαρλάκου. Παρακολουθούμε με νέα ματιά μια κωμωδία της νεοελληνικής δραματουργίας που λατρεύτηκε στην κινηματογραφική της εκδοχή ως μια από τις πιο διασκεδαστικές. Ο Βασίλης, συντηρητικών πολιτικών φρονημάτων, και ο Μάνος, προοδευτικών, συγκρούονται για τις συνθήκες εργασίας, αλλά και για το περιεχόμενο των βιβλίων που εκδίδονται. Σημείο αιχμής για την πνευματική διαμάχη, ο ποιητής Φανφάρας και η στρατευμένη συντηρητική ποίησή του. Πολύ γρήγορα, όμως, η τύχη τα φέρνει έτσι ώστε οι πολιτικές πεποιθήσεις των δύο συναδέλφων αλλάζουν και οι καταστάσεις που ακολουθούν δοκιμάζουν τους ήρωες. Ποιος από τους δύο θα καταφέρει να προσαρμοστεί στα ήθη και το πνεύμα της νέας εποχής;




Αυτή είναι με λίγα λόγια η υπόθεση του «Ξύπνα Βασίλη» που ο Άρης Μπινιάρης, πιστός στην ιδιόχειρη θεατρική του φόρμα, φέρνει για δεύτερη χρονιά στη σκηνή Νίκος Κούρκουλος του Εθνικού Θεάτρου.

Αν ακόμα δεν έχετε δει την παράσταση αυτή, ιδού 5 λόγοι για να σπεύσετε!

  • Για τη σύλληψη και μόνο του Άρη Μπινιάρη να φέρει στο σήμερα την κλασική κοινωνικοπολιτική σάτιρα του ’60 του Δημήτρη Ψαθά και ακόμη περισσότερο για τον τρόπο που την έφερε: με μία live ασπρόμαυρη κινηματογράφηση των ηθοποιών πίσω από ένα ξύλινο ταμπλό και την ταυτόχρονη προβολή της στο μπροστινό μέρος του (σκηνογραφία Πάρις Μέξης). Ουσιαστικά δημιουργεί ένα θέατρο/ επιτομή του γκρο πλαν, καθώς η κάμερα επικεντρώνεται στα πρόσωπα των ηρώων αναδεικνύοντας την υπαρξιακή αγωνία τους.
  • Για τη δραματουργική επεξεργασία της Θεοδώρας Καπράλου και τη διασκευή που έκανε από κοινού με τον ‘Αρη Μπινιάρη. Έτσι αποκρυπτογραφήθηκε το ιδιότυπο ύφος του Δημήτρη Ψαθά που μιλά για τα «σοβαρά» μπλέκοντας το γέλιο με το σφίξιμο στο στομάχι και φωτίζει μοναδικά τη συνάφεια του έργου με το σήμερα. Κομμουνισμός και καπιταλισμός «στέκονται» απέναντι, αποθεώνονται και τελικά γελοιοποιούνται μέσα από τους ήρωες που τους εκπροσωπούν. Ήρωες που καταβάλλονται από έναν ιδεολογικό παροξυσμό και μία σαρωτική επιθυμία για κοινωνική εξέλιξη προκειμένου να καλύψουν τα συναισθηματικά τους κενά και την απύθμενη μοναξιά τους.
  • Για τη μουσική παρτιτούρα (σύνθεση: Φώτης Σιώτας) πάνω στην οποία πατά το έργο σε μια άκρως δημιουργική συνομιλία με την κινηματογραφική εικόνα. Κάθε σκηνή κορυφώνεται μ’ ένα ροκ κρεσέντο εκτελεσμένο από μια μπάντα των ‘60s (Κωνσταντίνος Σεβδαλής, Φώτης Σιώτας, Δημήτρης Τσεκούρας) που σχολιάζει ό,τι διαδραματίζεται στη σκηνή
  • Για τις ερμηνείες όλων και περισσότερο του Γιώργου Γάλλου που δίνει πραγματικό ρεσιτάλ στον ρόλο του Βασίλη Βασιλάκη και εκφράζει απόλυτα το υπαρξιακό αδιέξοδό του. Εξαιρετικοί η Ηρώ Μπέζου στον ρόλο της αδελφής του Ντίνας, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στον ρόλο της μάνας Αντιγόνης και ο Γιώργος Παπαγεωργίου που ήταν απολαυστικός στον ρόλο του ποιητή φανφάρα.
  • Για την τελευταία σκηνή, όπου ο Βασίλης Βασιλάκης ανοίγει μια πόρτα και βγαίνει απ’ το ξύλινο κλουβί του. Η σκηνή αποδομείται, το ξύλινο ταμπλό πέφτει και σιγά σιγά οι ήρωες αρχίζουν να παίρνουν χρώμα. Οι μάσκες τους καταρρέουν και μαζί τους και οι ιδεολογίες….

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης
Διασκευή: Άρης Μπινιάρης, Θεοδώρα Καπράλου
Δραματουργική επεξεργασία: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά, Κοστούμια, Video: Πάρις Μέξης
Μουσική: Φώτης Σιώτας
Στίχοι τραγουδιών: Άρης Μπινιάρης
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Δώρα Ξαγοράρη

Διανομή (με αλφαβητική σειρά): Γιώργος Γάλλος, Μαντώ Γιαννίκου, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Φοίβος Μαρκιανός, Ηλίας Μουλάς, Γιώργος Παπαγεωργίου, Στέφανος Πίττας, Λυδία Τζανουδάκη, Έλενα Τοπαλίδου

Μουσικοί επί σκηνής: Αντώνης Μαράτος, Φώτης Σιώτας
Χειρισμός κάμερας επί σκηνής: Δημήτρης Αδάμης
Φωτογράφος παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας

Info: 

Από: 03/10/2019 έως: 05/01/2020
Τετάρτη, Κυριακή 18:00 | Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00

Εθνικό Θέατρο – Σκηνή “Νίκος Κούρκουλος”, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα

από Γεωργία Οικονόμου