Αρχική > Featured > Εκδήλωση στο ΕΚΑΒ για τη μέρα Θυσίας του Διασώστη – Κύριο αίτημά τους η πανεπιστημιακή εκπαίδευση

Εκδήλωση στο ΕΚΑΒ για τη μέρα Θυσίας του Διασώστη – Κύριο αίτημά τους η πανεπιστημιακή εκπαίδευση

Η 14η Ιανουαρίου καθιερώθηκε από το 2019 ως «Ημέρα Θυσίας του Διασώστη», με απόφαση του Υπουργείου Υγείας για να τιμηθεί η μνήμη του προσωπικού του ΕΚΑΒ, όλων των ειδικοτήτων (διασώστες, νοσηλευτές, γιατροί), που έπεσε εν ώρα υπηρεσίας.
Το ΕΚΑΒ ιδρύθηκε πριν από 35 χρόνια, έχοντας πάντα στο κέντρο των προσπαθειών του τον άνθρωπο. Όπως δήλωσε ο υπουργός Υγείας “Σήμερα, δεν είναι μέρα χαράς, αλλά μνήμης και σεβασμού προς τους αφανείς ήρωες του Εθνικού Συστήματος Υγείας, που θα τιμούνται κάθε χρόνο. Η μορφολογία της χώρας μας με τα 8.000 νησιά, 3.000 από τα οποία κατοικούνται, επιβάλλει το ΕΚΑΒ να διαδραματίζει σημαντικό επιχειρησιακό ρόλο προσφέροντας βοήθεια και σώζοντας ζωές.”
Στις 14 Ιανουαρίου του 2001, βρήκαν τραγικό θάνατο πέντε άνθρωποι, μεταξύ των οποίων η γιατρός Σοφία Μπεφόν και ο νοσηλευτής Γιώργος Λεβεντζώνης, όταν κατέπεσε το ελικόπτερο του ΕΚΑΒ στο οποίο επέβαιναν, ανοιχτά του Σουνίου. Με αφορμή το συμβάν αυτό καθιερώθηκε το 2019 η Μέρα Μνήμης Θυσίας Διασώστη.

Η τελετή

Με μία λιτή και σεμνή τελετή τιμήθηκε σήμερα στο αμφιθέατρο «Σοφία Μπεφόν» στη Κεντρική Υπηρεσία του ΕΚΑΒ Αθήνας η «Ημέρα Θυσίας του Διασώστη». Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους συγγενείς των πεσόντων στελεχών του ΕΚΑΒ και παρευρέθηκαν ο Υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας, ο Υφυπουργός Υγείας Βασίλης Κοντοζαμάνης, ο Γενικός Γραμματέας Υπηρεσιών Υγείας Γιάννης Κωτσιόπουλος και ο Περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης.

Οι ανάγκες

Σήμερα, είναι γνωστό ότι οι ανάγκες σε ασθενοφόρα και προσωπικό είναι πολλές. Μόνο στο κέντρο της Αθήνας δρουν 432 διασώστες με ασθενοφόρα και μοτοσικλέτες, χωρίς να είναι αρκετοί και πάλι. Για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας, χρειάζεται οι διασώστες να είναι όλο και περισσότερο καταρτισμένοι. Πάγιο αίτημά τους, η η εκπαίδευση σε επίπεδο πανεπιστημιακής κατάρτισης, η νομική κατοχύρωση ώστε να μπορούν να επεμβαίνουν με ιατρικές πράξεις στον τόπο (πεζοδρόμιο, δρόμο, στον αέρα), η αναγνώριση της ιεραρχίας και εν γένει η αναβάθμιση της προνοσοκομειακής φροντίδας.
Η μοιραία συντριβή το 2001
Την Κυριακή 14 Ιανουαρίου του 2001 και ώρα 12:55  δόθηκε τηλεφωνικά από το Συντονιστικό Κέντρο του ΕΚΑΒ στο γραφείο αεροδιακοµιδών αίτηση αεροδιακοµιδής ασθενούς από Πάτµο. Η αίτηση διαβιβάστηκε µέσω FAX στο Γραφείο Επιχειρήσεων της HELITALIA στις 12:59.
Το ΕΚΑΒ ανέλαβε την εκτέλεση αποστολής αεροδιακοµιδής του 75χρονου ασθενούς Αγαπητού Βαρκάδου που είχε υποστεί καρδιακό επεισόδιο από τη νήσο Πάτµο στην Αθήνα με πλήρωμα τέσσερα μέλη, τον ιταλό κυβερνήτη Αντόνιο Βακάρι,  συγκυβερνήτη τον Παναγιώτη Καταβέλη, την γιατρό Σοφία Μπεφόν και τον νοσηλευτή Γιώργο Λεβεντζώνη.
Η απογείωση του ελικοπτέρου από το αεροδρόμιο του Ελληνικού µε προορισµό την Πάτµο πραγµατοποιήθηκε την 13:46. Η διαδροµή την οποία θα έπρεπε να ακολουθήσει,  σύµφωνα µε το υποβληθέν σχέδιο πτήσεως, ήταν Αθήνα- Πάτµος -Αθήνα.
Μετά από πτήση 48 min, υπό καλές µετεωρολογικές συνθήκες το ελικόπτερο προσγειώθηκε στη Μύκονο στις 14:34. Αφού συµπλήρωσε τις δεξαµενές του µε καύσιμα απογειώθηκε για τον τελικό προορισµό του (Πάτµο) στις 14:47.
Η προσγείωση στο ελικοδρόμιο της Πάτμου έγινε στις 15:22. Έπειτα από τηλεφωνική επαφή του πληρώµατος του ελικοπτέρου µε τον βοηθό του Γραφείου Επιχειρήσεων της Helitalia, συνεφωνήθη να προσγειωθεί στην Σύρο, λόγω επιδεινώσεως του καιρού Αθηνών.
Η απογείωση από το ελικοδρόμιο της Πάτμου πραγµατοποιήθηκε στις 15:36.
Μετά την λήψη του τελευταίου µετεωρολογικού Αθηνών από το αεροδρόµιο της Μυκόνου, ο κυβερνήτης του ελικοπτέρου απεφάσισε την συνέχιση της πτήσεως προς Αθήνα, παρά την επικράτηση ιδιαιτέρως δυσµενών καιρικών συνθηκών σε ακτίνα 20 ναυτ. µίλια από το Α/∆ Ελληνικού.
Σε απόσταση 7 ναυτ. µιλίων νοτίως του Σουνίου και ενώ ο κυβερνήτης του ελικοπτέρου είχε λάβει εντολή από τον Ελεγκτή Προσεγγίσεως του αεροδρομίου Ελληνικού να κατευθυνθεί στην Αίγινα, το ελικόπτερο εξαφανίστηκε από την οθόνη του RADAR Προσεγγίσεως, χωρίς κάποια αναφορά.
Σύμφωνα με το πόρισμα παίρνει αριστερή κλίση και προσκρούει με δύναμη στην επιφάνεια της θάλασσας με αποτέλεσμα να  αποκοπεί το ουραίο τμήμα. Η καμπίνα διαλύεται και βυθίζεται αμέσως. Λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης ο θάνατος των 5 ανθρώπων είναι ακαριαίος. Τα σώματά τους παρασύρονται  από τα θαλάσσια ρεύματα, μακριά από το σημείο της πτώσης.
Επακολούθησε αµέσως κήρυξη του ελικοπτέρου σε κατάσταση ανάγκης από το Ενιαίο Κέντρο Συντονισµού Έρευνας και ∆ιάσωσης (ΕΚΣΕ∆) και η έναρξη των προβλεποµένων διαδικασιών για τον εντοπισµό του και τη διάσωση των επιβαινόντων. Την 18:56 ώρα το αεροναυαγοσωστικό ελικόπτερο SUPER PUMA της Πολεµικής Αεροπορίας (Π.Α.) εντόπισε συντρίμματα του στην προαναφερθείσα θέση.
Τα κύρια τµήµατα του ελικοπτέρου εντοπίστηκαν από το ωκεανογραφικό πλοίο “ΑΙΓΑΙΟ” του Εθνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (ΕΚΘΕ), σε βάθος 248m την 19-1-2001, οι δε θαλάσσιες και εναέριες έρευνες για την ανεύρεση των αγνοουμένων συνεχίστηκαν έως το βράδυ της 25-1-2001, χωρίς αποτέλεσµα.
Ένα µέρος των συντριµµάτων του ελικοπτέρου ανελκύσθη την 10-2-2001 ενώ τα υπόλοιπα την 1-3-2001. Παράλληλες έρευνες του βαθυσκάφους “ΘΕΤΙΣ”, για τον εντοπισµό των αγνοουµένων δεν απέδωσαν.
Τα συντρίμμια του μοιραίου ελικοπτέρου βρέθηκαν 5 μέρες μετά κοντά στη νησίδα Άγιος Γεώργιος, στα ανοιχτά του Σουνίου. Δυστυχώς καμιά από τις οικογένειες των αδικοχαμένων, εκτός από αυτήν της Σοφίας Μπεφόν, δεν μπόρεσε να πει το τελευταίο αντίο στους δικούς της ανθρώπους, αφού ποτέ δεν βρέθηκαν. Μόνο η σορός της άτυχης γιατρού, αναγνωρίστηκε με την μέθοδο του DNA, σχεδόν 3 μήνες μετά το τραγικό συμβάν, στις 18 Μαρτίου 2001, όταν το πτώμα της βρέθηκε στο ακρωτήριο Γραμβούσα των Χανίων”.