rss twitter facebook
Athens

18/08/2017
Mostly sunny
33°C
19/08/2017
Mostly sunny
34°C
 
Thessaloniki

18/08/2017
Mostly sunny
34°C
19/08/2017
Partly sunny
34°C
 

Αληθινή ιστορία: Διαγνώστηκα με διπολική διαταραχή στα 29 μου και είμαι τόσο ευγνώμων…

διπολικήδιαταραχή

Γιατί μια γυναίκα στα 29 της χρόνια να χαίρεται που διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή; Η Suzanne Zupello γράφει για αυτή της την κατάσταση στο womenshealth.com και εξηγεί γιατί αυτή η διάγνωση την έκανε να νιώθει ευγνωμοσύνη…

Η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι έπιασα πάτο ήταν στις 21 του Σεπτέμβρη το 2016. Δεν ένιωθα ο εαυτός μου για αρκετό καιρό και όταν μια φίλη μου μου περιέγραψε πώς συμπεριφέρθηκα σε μια κούρσα ταξί τότε κατάλαβα ότι κάτι πήγαινε πολύ στραβά. Εκείνη δεν μπορούσε να πιστέψει τι έκανα, αλλά για μένα η συμπεριφορά μου ήταν απόλυτα φυσιολογική. Κι όμως, εκείνη που νόμιζα ότι ήμουν δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Δάκρυσα και τηλεφώνησα στην μαμά μου. «Χρειάζομαι βοήθεια» της είπα. Ο πολύμηνος πόνος μου και η ταλαιπωρία μου έστελνε σημάδια στους οικείους μου, αλλά εγώ δεν τα αναγνώριζα. Ήξερα ότι πάσχω από κατάθλιψη, αλλά βίωνα και στιγμές «καθαρότητας». Για λίγες μέρες κάθε μήνα ένιωθα φυσιολογική, όμορφα, ένιωθα ευφορία. Έβλεπα το φως στην άκρη του τούνελ. Αλλά, ειδικά μετά από κάποιο βράδυ υπερβολικής διασκέδασης με φίλους, κατέρρεα. Σκεφτόμουν «γιατί πέρασα καλά;» και τα ξεσπάσματα διαρκούσαν πολλές εβδομάδες ήταν σκληρά και επώδυνα.

Εξηγώντας ό,τι μου συνέβαινε στους θεραπευτές μου απέδιδαν τα πάντα στις θεραπείες που ακολουθούσαμε, αλλά εγώ δεν ένιωθα και δεν έκανα κάτι διαφορετικό. Απλώς ξυπνούσα, μέρα με τη μέρα, έχοντας κοιμηθεί πολύ λίγες ώρες και ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω τον κόσμο. Επειδή ήξερα ότι κάτι τέτοιο δε θα διαρκούσε προσπαθούσα εκείνες τις μέρες που ένιωθα καλά να τις παιρνώ με φίλους, να ψωνίζω, να φλερτάρω, να πίνω… Μετά, όμως, από τα ξεσπάσματα όλα αυτά χάνονταν. Οι πέντε θεραπείες με χάπια που δοκίμασα μέσα σε ένα ετήσιο πρόγραμμα δεν δούλεψαν.

Μετά το περιστατικό με το ταξί και το τηλεφώνημα στην μητέρα μου, έκανα αυτό που κάθε γιατρός φοβάται! Έψαξα τα συμπτώματά μου στο Ίντερνετ. Έπεσα πάνω σε ένα άρθο μιας κλινικής που εξηγούσε τι ακριβώς ήταν η διπολική διαταραχή.

«Μα δεν μπορεί να είμαι διπολική», σκέφτηκα αμέσως.

Η μόνη γνώση που είχα για αυτή την πάθηση ήταν ό,τι είχα δει σε ορισμένες σειρές και ταινίες. Καθώς διάβαζα το άρθρο κατάλαβα ότι η διπολική διαταραχή έχει δύο τύπους. Και η διαφορά τους έγκειται στο πώς εκδηλώνονται.

Στην πρώτη περίπτωση τα άτομα εκδηλώνουν ψυχωτικά επεισόδια και μπορεί να χρειαστούν μέχρι και νοσοκομειακή περίθαλψη. Στον δεύτερο τύπο, όμως, διπολικής διαταραχής τα συμπτώματα μπορεί να εκδηλωθούν σε πολύ ήπιο βαθμό. Δεν διαρκούν πολύ και μπορεί εύκολα κανείς να τα μπερδέψει με μικρές εκλάμψεις χαράς και ανεβασμένης διάθεσης.

Όσο διάβαζα το πώς μπορεί να εκδηλωθεί ο Τύπος 2 της διπολικής διαταραχής ανακαλούσα στο μυαλό μου στιγμές που θα μπορούσαν εύκολα να με έχουν κατατάξει σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων. Ανεξέλεγκτα ξεσπάσματα θυμού και οργής τα οποία δεν είχαν καμία σοβαρή αιτία. Όπως μια φορά που ο αδερφός μου τηλεφώνησε στους δικούς μου επειδή φοβήθηκε όταν εγώ είχα αρχίσει να γκρεμίζω το σπίτι μας επειδή δεν έβρισκα κάτι που έψαχνα. Ή τις στιγμές στο κολλέγιο, όταν θα έβγαινα συνεχόμενα βράδια έξω, θα φλέρταρα, θα βρισκόμουν με πολλούς άνδρες ή θα κλεινόμουν στο δωμάτιο της εστίας μου απλώς τρώγοντας φυστικοβούτυρο και αρνούμενη οποιαδήποτε πρόσκληση για έξοδο ή διασκέδαση.

Όταν ολοκλήρωσα την έρευνά μου πάνω στην διπολική διαταραχή κάλεσα αμέσως τη θεραπεύτριά μου και έκλεισα ραντεβού. Της εξήγησα τι ακριβώς είχε συμβεί και εκείνη μέσα από συγκεκριμένες ερωτήσεις έκανε τη διάγνωσή. Είχε μπερδέψει και εκείνη τις εκλάμψεις ευτυχίας που ένιωθα, νομίζοντας ότι τα φάρμακα έκαναν δουλειά. Έφυγα από το γραφείο της με μια συνταγή για ένα χάπι το οποίο προορίζεται για επιληπτικούς. Γνωρίζοντας ότι κάθε φάρμακο θέλει το χρόνο του για να λειτουργήσει ακολούθησα τη συνταγή της γιατρού μου κατά γράμμα. Κάθε πρωί έπαιρνα το χάπι μου και τις επόμενες εβδομάδες κατέγραφα τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά μου. Μέσα σε έξι εβδομάδες ένιωθα πιο ισορροπημένη. Σηκωνόμουν κεφάτη από το κρεβάτι μου και τις μέρες που ένιωθα πιο χαρούμενη δεν έπεφτα στην παγίδα του αλκοόλ, του φλερτ ή της σπατάλης χρημάτων. Όπως λένε και επιστημονικά η κατάσταση εξισορροπούνταν. Αυτές οι μικρές και αδύναμες αλλαγές ήταν τελικά τεράστιες.

Μπορεί να σας ακούγεται παράξενο, αλλά είμαι ευγνώμων για τη διπολική διαταραχή μου.

Είχα φτάσει σε ένα σημείο που η κατάθλιψη γινόταν μόνιμη κατάσταση για εμένα. Οι περίοδοι χαράς ήταν μικρές και έπαιζαν με το μυαλό μου. Η διάγνωση όμως αυτή και η θεραπεία που ακολούθησα με έκαναν να μοιάζω στον παλιό εαυτό μου. Η αλλαγή ήταν εμφανής και στους άλλους. Από το να μην κάνω τίποτα και να κάθομαι απλώς στον καναπέ, άρχισα να δουλεύω περισσότερο και να συνδέομαι ξανά με ασχολίες που είχα για πολύ καιρό αφήσει, αλλά με ευχαριστούσαν πραγματικά.

Έχουν περάσει μόλις λίγοι μήνες από τότε που η ομίχλη στο μυαλό και την ψυχή μου διαλύθηκε και μπορώ να μιλώ για το πώς έφτασα σε αυτό το σημείο. Έπρεπε να πιάσω πάτο, να διαψεύσω όσα ήξερα και είχα συνηθίσει, να νιώσω ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Φτάνοντας στο κατώτατο σημείο κατάφερα να ξεδιαλύνω μέσα μου τα πράγματα και να γίνω έτσι καλύτερη κόρη, αδερφή, φίλη. Και μπορεί η ομίχλη να έρθει ξανά κάποια στιγμή, αλλά τώρα που ξέρω τι αντιμετωπίζω θα θυμάμαι πάντα το πιο σημαντικό:

Μπορώ να τα καταφέρω, θα το αντιμετωπίσω!

 

Γράψτε το σχόλιό σας.
* Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας με ελληνικούς χαρακτήρες, πεζά (μικρά γράμματα).